Over mij

Pascal Vercaemer

Pascal is in 1963 geboren te Kortrijk.

Het zat er naar het schijnt bij Pascal al in van kleins af, het creatieve, en het prutsen.

Een linkshandige handige die niet meer verplicht werd om het rechts te doen.

In het vierde leerjaar verkoos hij op woensdagnamiddag naar de academie in Kortrijk te gaan, want toen kon het maar vanaf het vierde. Liever tekenen dan naar de volleybaltrainingen op school. De weg was definitief ingeslagen...

Een mijlpaal was zijn eerste olieverfschilderijtje op doek: als nieuwjaarsgeschenk van zijn dooppeter, wijlen Roger Stock, mocht hij als elfjarige in zijn atelier aan de slag.

De middelbare studies waren volledig gericht op tekenen en schilderen.

Na zijn opleiding als grafisch ontwerper kwam er een herstart aan de academie, vijf avonden per week. De cursus begon met het tekenen van gipsen beelden gezien van uit alle standpunten.

Toen hij de bijna volledige cyclus in de academie voltooid had, kwamen enkele jaren van non-activiteit in het tekenen en schilderen. Het werd prutsen met bouwmaterialen tijdens een grote verbouwing in en om hun huis.

Opnieuw was het zijn dooppeter, die hem eind jaren tachtig introduceerde in het Vrij Atelier voor beeldende Kunsten te Marke. De start van zijn wekelijkse “training”. Iedere woensdagavond is hij er om het model van die avond op papier te vatten.

Met de bouw van de garage annex atelier had hij eindelijk een plaats om te prutsen en alles te laten rondslingeren. Daar kregen zijn schilderijen vorm.

Maar ook het monumentale daagde hem uit. Uit een overschot van ytong blokken van de verbouwing, zaagde en vijlde hij zijn eerste beelden. Dit zachte materiaal werd al snel vervangen door eik en speksteen.

Voor het creëren van een lijntekening in 3D werkt hij met een soort papier maché of aluminium.

Pascal is niet de persoon van de vele en grote woorden. Alhoewel hij milieu, verdraagzaamheid, solidariteit, enz... belangrijk vindt, moet je geen uitvoerige uitleg en achterliggende bedoelingen van de werken verwachten. Hij maakt waar hij op het moment zin in heeft, met als ondertitel: zonder woorden.

Telkens opnieuw groeien nieuwe ideeën in het hoofd. Sommige komen tot rijping en worden naar buiten gebracht, zonder vast te pinnen op één techniek. Na enkele werken in hetzelfde stramien, lonkt weer de uitdaging om de mens op een andere manier in beeld te brengen. Sommige schilderijen zijn maar een paar lijnen, net voldoende om de essentie uit te drukken. Andere zijn verder uitgewerkt.

En alhoewel een abstract heel mooi kan zijn, laat Pascal het figuratieve voorlopig niet los .